piątek, 23 sierpnia 2013

III. Zerwanie

Hermiona

Gdy Brązowowłosa ostatecznie pokonała wszelkie głosy sprzeciwu Ginny, przyjaciółki ruszyły do przedziału. Mimo łez w oczach Hermiona była zdeterminowana. Gdy już weszła do środka, odwaga jednak jakby ją opuściła. Rudowłosa przyszła jej wtedy na ratunek.
-Umm... Harry możesz ze mną na słówko. - Zagadnęła wybrańca puszczając mu porozumiewawcze spojrzenie. Chciała by przyjaciółka na spokojnie mogła porozmawiać z jej bratem. 
Gdy w końcu wyszli w przedziale zrobiło się cicho. Hermionie podszedł żołądek do gardła, nie mogła nawet wykrztusić słowa. W między czasie Rudowłosy wstał z miejsca.
-Hermiona posłuchaj... Ja nie chciałem....
-Nie Ron. - Szepnęła ledwo słyszalnym głosem.- To dzieje się zbyt często.
-Ale....
-Tak nie może być. Kocham cię, lecz nie zniosę kolejnej kłótni. - czuła się tak jakby ktoś wbijał szpilki w jej serce.
-Czy... Czy ty chcesz ze mną zerwać? - Zszokowany i zraniony Weasley, patrzył na swoją ukochaną nie mogąc uwierzyć w to co się właśnie działo.
-Wybacz Ron. - Z oczu Hermiony popłynęły kolejne łzy, doszczętnie ruinując makijaż który jakimś cudem przetrwał do tej pory. - Tak będzie lepiej. 
Uciekła z przedziału zanosząc się rzęsistym płaczem. Biegnąc na oślep nawet nie zauważyła że potrąciła swoich przyjaciół. Była ślepa i głucha na to co działo się dookoła. Biegła tak przed siebie aż dotarła na sam koniec pociągu. Dopiero tam usiadła, skulona by odpocząć i złapać oddech. Wszystko było nie tak. Ten rok miał być najwspanialszym w jej życiu. Miała zacząć żyć od nowa. Odrodzić się. Tak jak Fenix powstać z popiołów, jednak los miał co do tego inne plany. Od samego początku musiał zniszczyć jej złudzenia o szczęściu. Sama nie wiedziała ile siedziała w opuszczonym, ciemnym wagonie. Liczyły się dla niej tylko łzy, które choć odrobinę łagodziły ból  w jej sercu. W końcu pociąg się zatrzymał i Hermiona zmusiła się do tego by wstać. Powolutku, ociągając się ruszyła w stronę swojego przedziału. Liczyła na to że zanim tam dotrze wszyscy zdążą już wysiąść i uda się jej niepostrzeżenie wziąć swój bagaż. Gdy znalazła się już w odpowiednim wagonie była niemal pewna że tak właśnie jest, jednak otwierając drzwi przedziału stanęła jak wryta.

5 komentarzy:

  1. Stanęła jak wryta ? a dalej ?! No nie... nienawidzę nie pewności .! to okropne.! Bardzo podobają mi się te rozdziały, na pewno będę zaglądać.. może zainspirujesz i mnie ? Czas pokaże.. póki co, czekam na następny rozdział. ! ; D

    OdpowiedzUsuń
  2. Super!!! Czekam na dalszy ciag. :D

    OdpowiedzUsuń
  3. Kolejny dobry rozdział.. I oczywiście zakończenie trzymające w napięciu.. Uwielbiam takie, a jednocześnie nie cierpię.. Bo mnie ciekawość zżera..^ ^ Wiem, że to dopiero początek.. Ale jeśli będziesz miała jakiś problem z pisaniem.. Lub ogólnie pytanie odnośnie Dramione to chętnie pomogę..( tak jestem trochę nie tego.. ale nieważne :3) Sama nie piszę, ale przeczytałam kilkadziesiąt blogów tej tematyki i kocham ten paring..A to wszystko za sprawą Venetti Noks... No.. To.. Tego.. Życzę duuużo weny i czekam na kolejny rozdział.. Już się nie uwolnisz od moich komentarzy ( muahah) bo Twój blog właśnie trafił do moich zakładek. :3

    //troszkę zbyt wesoła Jenna...(gg.48283189)

    OdpowiedzUsuń
  4. Uuuu:D Świetny rozdział.Pisz dalej już nie mogę się doczekać! Mam tylko małe pytanie, a może prośbę. Udało by się powiększyć troszkę czcionkę? Wiem, że to głupie, ale mam słaby wzrok nawet w okularach i odrobinkę większe litery baaardzo by pomogły. Jeśli to nie będzie duży problem, to bardzo ładnie poproszę. ^^

    OdpowiedzUsuń