czwartek, 29 sierpnia 2013

XI.Trudna noc


Hermiona

Ginny ciągnęła przyjaciółkę poprzez korytarze mówiąc coś trzy po trzy . Nie widząc w tym wszystkim sensu Hermiona w końcu się wyłączyła. Do rzeczywistości wróciła dopiero gdy znalazły się w dorminatorium.
-No dobra Herm… Mów co się dzieje. – Widząc że przyjaciółka nie reaguje , rudowłosa zaczęła machać ręką przed jej oczami.- Halo, ziemia do Hermiony! Na Merlina co się z tobą u licha dzieje?
-Nic, nic... Po prostu się zamyśliłam.
-Tak jasne…. Powiedz mi o czym tak rozmyślasz i od kiedy to zadajesz się z Malfoyem?
Te słowa wprawiły brązowowłosą w zakłopotanie. Czy można powiedzieć że się z nim zadawała? Przecież to nawet nie była znajomość. Czy wystarczył jeden incydent by wywrócić wszystko do góry nogami? Nie mogła na to pozwolić, ale… No właśnie. Granger była na siebie wściekła. Od kiedy w jej stosunku do Dracona jest jakieś ale? Nie mogła jednak ukryć przed sobą że niechęcę ponownie pałać do niego nienawiścią.
-Odpowiesz mi w końcu? Czuję się tak jakbym mówiła do ściany. Herm wiesz przecież że możesz mi ufać. – Ginny była wyraźnie podirytowana i ciekawa.
-P… Powiem ci, ale...  To nie będzie łatwe. – Hermiona ledwie wypowiedziała te słowa. –To jednak musi zostać tylko między nami Gin.
Rudowłosa pokiwała głową. Po chwili Miona wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić.
-W pociągu… W pociągu zdarzyło się coś strasznego. –W jej oczach pojawiły się łzy.- Draco mi pomógł. Uratował mnie. –Słowa sprawiały brązowowłosej problemy- Potem wziął moją walizkę i odprowadził mnie do szkoły. Nie wiem czy można to uznać za zadawanie się z nim.  To była tylko chwilowa słabość. Jutro pewnie wszystko wróci do normy- Brązowowłosa wybuchła płaczem.
Ginny od razu ja przytuliła i zaczęła pocieszać.
-Nie myśl tak. –Szeptała.- Może on się teraz zmieni. Zacznie cię traktować z szacunkiem.
Granger wciąż łkała. Płakała tak wtulona w przyjaciółkę dopóki nie zabrakło jej łez.
-Już późno- Powiedziała rudowłosa, gdy Hermiona ostatecznie się uspokoiła.- Lepiej szykujmy się do spania.
Tak też zrobiły. Przyszykowały się do spania i położyły. Brązowowłosa już miała przymknąć oczy gdy Ginny wypowiedziała jej imię. Niechętnie podniosła się do pozycji siedzącej by spojrzeć na przyjaciółkę.
-Czy ty… Czy ty coś do niego czujesz?- Rudowłosa patrzyła na nią niepewnie, ale troskliwie.
-Co? Nie. To była tylko chwila słabości nic więcej. Jak możesz o to pytać? – Wybuchła, nieświadoma tego że kłamie.
-Nie denerwuj się Herm, chciałam po prostu wiedzieć. Poczułam się winna to mojemu bratu.
-Ginny kocham Rona. Dobrze o tym wiesz… Tak samo jak wiesz że nie mogę z nim już być. –spuściła wzrok, by powstrzymać kolejną fale łez.
-Wiem… Przepraszam. Nie płacz już, proszę. – Przytuliła starszą gryfonkę- Chodźmy już spać. To był długi dzień.
Hermiona pokiwała głową.
-Dobranoc. –Rzuciła jeszcze Ginny gdy położyły się spać.
Greanger wiedziała jednak że ta noc nie  będzie należała do łatwych. Czuła już że nie zaśnie zbyt szybko.
-Cholerny Malfoy. – Mruknęła pod nosem, wpatrując się w sufit.

środa, 28 sierpnia 2013

X.Pytanie


Draco

-Nie musiałaś tego mówić.- Powiedział  pełen podziwu ślizgon.
-Tylko tak mogłam ci się jakoś odwdzięczyć.
-Ty nadal to robisz…
-Robię? O czym ty mówisz?
-Wciąż próbujesz wszystkich chronić. Udajesz tak silną, czemu? Przecież to do nicze….- Przerwało mu czyjeś wołanie.
-Herm! Nareszcie jesteś! Martwiłam się o ciebie!- Mała Weasley wpadła brązowowłosej w objęcia, przerywając ich rozmowę. –Gdzie byłaś… Nigdzie  nie mogłam cię znaleźć.
-Zgubiłam się w pociągu i uciekły mi powozy. Draco pomógł mi doczłapać się do szkoły. –Brązowowłosa zerknęła jeszcze na Smoka przepraszająco i zniknęła za rogiem, ciągnięta przez przyjaciółkę. Ślizgon chwile jeszcze za nią patrzył poczym ruszył w stronę lochów. Po drodze wpadł na Blaise’a.
-Hej Smoku gdzie żeś się podziewał?- Zabini poklepał przyjaciela po plecach.
-To długa historia diable.- Mruknął Dracon.
-Słyszałem że razem z Gryfonkom, wylądowałeś na dywaniku.
-Plotki szybko się rozchodzą.
Ślizgoni przeszli przez mur do pokoju wspólnego, rozmawiając o jakiś bzdurach. Do dorminatorium poszli dopiero po północy. Już mieli położyć się spać gdy Draco zadał Blaise’owi pytanie.
-Diable czy kiedykolwiek wydarzyło się w twoim życiu coś co było praktycznie niemożliwe?
-Chyba nie…- Zabini był lekko podpity. Spojrzał na Smoka jednym okiem. Widać było że jest skołowany, ale odpowiedział przyjacielowi zupełnie szczerze. –Czemu pytasz Draco?
-Widzisz… Dziś właśnie coś takiego się wydarzyło. –Powiedział to dość cicho.
Malfoy leżał na łóżku z rękami pod głową, wpatrując  się w sufit. Nawet nie patrzył na przyjaciela, ale wiedział że jego słowa zaciekawiły Blaise’a. Usłyszał że Zabini przemieszcza się na łóżku obok.
-O czym ty mówisz Smoku? Czyżbyś cos przede mną zataił?- Podpierając się na łokciu Diabeł patrzył na przyjaciela zaciekawieniem.
Dracon westchnął i usiadł na swoim łóżku. Chwile potem opowiedział przyjacielowi wszystko za wyjątkiem incydentu z Krumem.
----{---@  @---}----
Cóż rozdział  powinnam zadedykować Natali, ponieważ bez niej by nie istniał, ale postanowiłam zrobić cos innego.
Pragnę wam przekazać że została ona moją Betą. Liczę na to że nasze wspólne rozdziały spodobają się wam jeszcze bardziej.
Do napisania :)!!!
Nox!!!

IX.Kłamstwo

Hermiona

Całą drogę  zachodziła w głowę co będzie dalej. Nie wiedziała jak ma się zachowywać w stosunku do Malfoya. Wiedziała że powinna mu być wdzięczna, ale coś jej na to nie pozwalało. Czuła się tak jakby wszelkie próby okazania wobec  niego słabości, były zbrodnią. Nie potrafiła zrozumieć jego zmiany. Fakt że to właśnie Draco ją uratował nie mieścił się jej w głowie, ale nie mogła tego okazywać. Do szkoły wracała przecież z nadzieją że będzie lepiej. Że już nigdy nie spotka Kruma, a Dracon nie będzie jej dokuczać. Liczyła na to że w końcu będzie mogła żyć normalnie, nie udając kogoś kim nie jest. Mimo wszystkich tych dobrych myśli nie mogła wyzbyć się uczucia że to wszystko jest fałszem. Że gdy tylko wrócą do szkoły Malfoy ponownie nazwie ją szlamą i wyśmieje jej ufność. Wchodząc za mury szkoły Grfonka wpadała wpadała w coraz większa panikę. Smok jednak wciąż z nią rozmawiał i przyjaźnie żartował. Już mieli się pożegnać gdy dobiegł ich głos Filch’a.
-No proszę, nasze zguby. W końcu raczyliście się pojawić.-Denerwujący głos, woźnego był niczym zimny prysznic.- Profesor McGonagall oczekuje was w swoim gabinecie.
Pod czujnym okiem Filch’a, ruszyli do gabinetu dyrektorki. Szli niczym na ścięcie. Przez głowę Hermiony przewijały się myśli pełne zakłopotania. Ukradkiem spojrzała na Dracona. W jego oczach widział strach i zakłopotanie. To wydało jej się niemożliwe. Ślizgon nigdy nie okazywał słabości. Spojrzała na niego ponownie. Tym razem zobaczyła determinacje. Determinacje i złość. To był dawny Malfoy. Brązowowłosa spuściła wzrok próbując poukładać swoje myśli. W między czasie dotarli już na miejsce. Woźny wypowiedział hasło i weszli do środka. Panna Granger poczuła że żołądek podszedł jej do gardła. Wiedziała że nie jest w stanie wypowiedzieć nawet jednego słowa, lecz pytanie padło niemal natychmiast.
-Moi drodzy, czy możecie mi wyjaśnić dlaczego dwójka prefektów, dociera do szkoły o takiej porze?- McGonagall patrzyła na nich zupełnie odmiennymi spojrzeniami. Na ślizgona z podenerwowaniem, a na Gryfonkę pełna rozczarowania.
-Dwoje prefektów? – Draco powtórzył głucho… Widać było że te słowa kompletnie nim wstrząsnęły.
-Tak , Panie Malfoy. Dwoje Prefektów.-Dyrektorka mówiła chłodnym głosem- Zostaliście nimi uznani przez całe nasze grono pedagogiczne, ale to nie jest teraz ważne. Czy możecie w końcu udzielić mi odpowiednich wyjaśnień?
Hermiona przebiegła wzrokiem po pomieszczeniu, próbując wymyślić jakieś logiczne kłamstwo…
-To moja winna, pani profesor.- Powiedziała na jednym wydechu.
-Co?-  Smok bez namysłu wyrzucił z siebie słowa. Był zbyt zszokowany by móc się powstrzymać.
-Przecież gdyby nie to że mnie zauważyłeś, był byś w szkole na czas.
-Panno Granger mówisz że to przez ciebie. Więc co takiego się wydarzyło?
-Ja... Ja się zgubiłam. Chciałam się przebrać w toalecie, ale większość była zajęta więc poszłam pawie na koniec pociągu. –Kłamała jak z nut.-Później nie wiedziałam jak wrócić. Draco szukał akurat swojego pióra i mnie zobaczył. Razem szukaliśmy mojego przedziału, niestety gdy już go znaleźliśmy okazało się że wszystkie powozy już odjechały.
-Cóż dobrze.- Dyrektorka pokiwała głową , nie drążąc tematu.-Oboje dostaniecie po 5 ujemnych punktów za tak diametralne spóźnienie, jednak Pan, panie Malfoy dostaje również 5 punktów dodatkowych za pomoc koleżeńską.
Po wszystkim świeżo upieczeni Prefekci wyszli z gabinetu.  

wtorek, 27 sierpnia 2013

VIII.Przemyślenia

Draco

Zanim brązowowłosa ruszyła się przebrać razem zabrali Wiktorowi różdżkę, wzięli jej rzeczy i zatrząsnęli drzwi. Oboje byli zdania że lepiej będzie jak Smok poczeka na nią we własnym przedziale. Gdy tylko Hermiona zniknęła w drodze do toalety Dracona, zaczęły męczyć mieszane uczucia. Niewiele myśląc zaczął przechadzać się nerwowo po pomieszczeniu. Obawiał się tego jak zareagują inni widząc że przestał dokuczać Gryfonce. Mimo wszystko wiedział jednak, że nie chcę już nigdy więcej tego robić. W jeden dzień zmieniło się całe jego podejście do Granger. To było coś niesamowitego. Czuł się dziwnie szczęśliwy, jego radość nie trwała jednak długo. „Wiesz ile razy to przez ciebie płakałam? !”  słowa odbiły się echem w jego myślach. Dopiero teraz mógł je dokładnie przeanalizować. Sam nie widział ile razy jej dogryzł. Przychodziło mu to przecież tak naturalnie. Nie wiedział że to co robił tak bardzo ją raniło. Jakim cudem nigdy tego nie dostrzegł? Miliony pytań kłębiły się w głowie Ślizgona, z zamyślenia wyrwały go jednak dobiegające z korytarza kroki. Ledwie zdążył się obrócić, a w drzwiach pojawiła się Hermiona. Patrzył na nią zamyślony, a zarazem zdezorientowany. Dziewczyna wyglądała tak pięknie. W szkolnych szatach i idealnie dopasowanym makijażu sprawiała wrażenie, odświeżonej. Zdawać mogło by się że przed chwilą nic się nie wydarzyło i Granger po prostu przyszykowała się na powrót do szkoły. Do takiej Hermiony , się przyzwyczaił.
-Ile jeszcze masz zamiar tu stać? – Jej głos przywrócił Smoka do rzeczywistości.
-Długo, to znaczy… Chwile… -Zaczął mu się plątać język.- Chodźmy już.
Wziął jej walizkę i swoje torby, po czym razem ruszyli w stronę wyjścia z pociągu. Ślizgon nie wiedział co się właściwie z nim działo.  W towarzystwie Gryfonki nie potrafił logicznie myśleć. Droga do Hogwartu minęła strasznie szybko. Dla Dracona nawet za szybko. Podczas niej zdążyli ustalić, że nikomu nie powiedzą o wydarzeniach z pociągu. Na dziedzińcu czekała ich jednak niemiła niespodzianka.
----{---@  @---}----
Rozdział w całości dedykuje Natali, ponieważ nie powstał by bez niej.
Mam nadzieje że się wam spodobał.
Do napisania :)!!!
Nox!!!

VII. Zakopany topór


Hermiona

Sama nie wiedziała jakim cudem znów płakała. Ten dzień wyciągnął z niej wszystkie łzy które tłumiła przez całe swoje łzy. Czuła się słaba, ale była też na siebie wściekła. Jeden z jej największych wrogów stał niecałe 1,5 metra dalej, a ona ryczała niczym małe dziecko. Miała wszystkiego dość. Jeśli Draco miał być świadkiem jej załamania, to czemu nie stało się to wcześniej. Na Merlina, jak bardzo głupio się czuła. Dosłownie przed chwilą mogła zostać zgwałcona, a zamiast wściekać się na swojego oprawce, ona budziła w sobie złość którą żywiła do Malfoy’a. Hermiona była w tym wszystkim tak frustrowana że, jej płaczu nie mogło by powstrzymać nawet trzęsienie. Na nic nie zważając skuliła się na siedzeniu i najzwyczajniej w świecie dawała upust swoim emocjom.
----{---@  @---}----

Draco

Smok stanął jak wryty. Zaczynał być naprawdę skołowany. Łzy Gryfonki miały nad nim jakąś władzę. Omijając spetryfikowanego, podszedł do dziewczyny i usiadł obok.
-Hej spokojnie. –Niepewnie objął Hermionę ramieniem i zaczął gładzić pocieszająco jej plecy.- Już dobrze…
-Nic nie jest dobrze. –Dziewczyna wciąż łkała lecz Dracon, się nie poddawał.
-Już nic ci nie grozi…  Nie płacz… -Spróbował ją do siebie przygarnąć, ale się mu wyplątała.
-Nie mów tak jakby Cię to obchodziło!- W jej czekoladowych oczach pojawiła się złość. – Wiesz ile razy to przez ciebie płakałam? !
Jej słowa były dla niego niczym cios w żołądek.
-Ja nie…. Ty… Ty nigdy nie płakałaś. Nie wiedziałem… -Nie potrafił wypowiedzieć logicznego zdania. Wszystkie jego myśli zaczęły się plątać.
-Daruj sobie Malfoy!- Hermiona wstała, chcąc jak najszybciej od niego uciec.
Draco nie chciał jej jednak  na to pozwolić.  Złapał ją za nadgarstek.
-Słuchaj, przepraszam… Przepraszam za wszystko co mówiłem. Nie wiedziałem, że to sprawia że płaczesz. Przepraszam!
-Malfoy…. Ja nie … Nie wiem co o tym myśleć.- Zatrzymała się w pół kroku.
-Hermiono, wiem że to nie możliwe, ale możemy się pogodzić. Zakopać topór wojenny. –Ślizgon nawet nie zauważył kiedy powiedział jej imię.
-Było by miło.- Szepnęła gryfona.
-Więc teraz otrzyj łzy lwico i ruszaj się przebrać. W końcu musisz dorównać swym wyglądem Księciu Slitherin’u.- Zażartował , sprawiając że na zapłakanej twarzy dziewczyny pojawił się uśmiech.
----{---@  @---}----
Ten rozdział dedykuje Potworom, które odciągnęły mnie od laptopa w połowie rozdziału :-/ .
Rozumiem że jest kiepski, za co bardzo was przepraszam. Nie potrafiłam go jednak napisać inaczej. Liczę że mimo wszystko was nie odstraszy i będziecie dla mnie wyrozumiali.
Do napisania :) !!!
Nox!!!