niedziela, 15 września 2013

XIII. Śniadanie

Hermiona

Ginny i Hermiona dotarły na śniadanie, choć wyglądało to na zaciągnięciu Granger do wielkiej sali.
Gdy w końcu gryfonki  zajęły miejsce, do Sali weszli Harry i Ron.
„ Cholera.!”- pomyślała brązowowłosa, gdy Weasley zajął miejsce naprzeciw niej. „Czemu On mi to robi?!”  Spuściła wzrok i zaczęła jeść. Przy stole zapadła niezręczna cisza.
- Kiedyś musicie się przełamać. Macie zamiar nie odzywać się do końca życia? – Głos wybrańca przerwał milczenie ,ale odpowiedź nie padła.  Ron i Hermiona wymienili tylko pełne nienawiści spojrzenia i poczym spuścili głowy.
- On ma rację.! Musicie w końcu porozmawiać.- Ginny z nadzieją spoglądała to na przyjaciółkę to na brata. Niestety nie przyniosło to żadnego rezultatu. - Przestańcie, Proszę. Ron…. Herm. Powiedzcie coś.! –Rudowłosa podniosła głos, tym samym przyciągając uwagę innych. -Harry! Zrób coś.!- Fakt że jej słowa zupełnie nie docierają do jej najbliższych, sprawił że zaczęła popadać w depresje. Widząc to Harry spojrzał na nią znacząco, dzięki czemu Ginny się uspokoiła.
- Dobrze… Jeśli nie chcecie to nic nie mówcie. Nie będę Was do tego zmuszać, ale zachowujecie się  D Z I E C I N N I E! - ostatnie słowo przyjaciela odbiło się w głowie Hermiony echem. Oburzył ją fakt ,i ż Potter ma takie mniemanie na temat jej zachowania. Przecież, nic nie zrobiła. Nie rozumiała czemu wszyscy zaczęli się jej czepiać. Nagle każdy miał jakieś "ale" , choć w rzeczywistości nie robiła nic złego.  Od incydentu z Krumem Granger zrobiła się drażliwa. Sama nie wiedziała kiedy wybuchła.
-Zejdź ze mnie.! Nie rozumiesz?!-Chyba pierwszy raz w jej głosie było tyle złości i jadu.-  Na siłę nie zrobisz ze słonia baletnicy Harry! Musicie się przyzwyczaj do tego, że już ze sobą nie rozmawiamy. ! Tak bywa!  Myślicie, że  łatwo jest mi siedzieć na przeciw niego  i udawać że jest wszystko okey?!.-wyrzuciła z siebie, wprawiając przyjaciół w osłupienie.
Słowa brązowowłosej tak mocno nim wstrząsnęły że siedzieli z  rozczapirzonymi gębami,  patrząc na na Mione niczym w transie.  Dosłownie wszyscy w wielkiej Sali zamilkli, co gryfona uświadomiła sobię dopiero po chwili. Zażenowana i czerwona niczym burak Granger spuściła wzrok i zaczęła tempo wpatrywać się w swój talerz. Niefortunnie jednak z osłupienia pierwszy otrząsnął się Rudzielec.
-Nikt cię tu nie prosił.  -  wybąkał na tyle cicho by nie słyszał go  nikt poza trojgiem zainteresowanych.
- Ron! Przesadziłeś! – Ginny naskoczyła na brata- Uspokój się.! Takie kłótnie wam nie Pomo... - Trzepot skrzydeł przerwał Rudowłosej. Uczniowie jakby wrócili do normalności i w Sali na powrót zrobiło się głośno. Nagle przed Hermioną spadł skierowany do niej, prorok codzienny. Brązowowłosa sięgnęła niepewnie  po gazetę i z przerażeniem zauważając że jest ona przewiązana zieloną wstążką do której przyczepiona była karteczka. Jednym ruchem zerwała wstążkę i  wahając się otworzyła wiadomość.
  

Droga Lwico

Z przykrością informuje że nasz ptaszek o północy uciekł z klatki, o czym doniósł mi dziś rano nasz wszechwiedzący prorok codzienny.
Twój wspaniały i bohaterski
KS
P.S Nie ładnie tak uciekać.


Mimo iż wiadomość była napisana szyfrem Granger od razu zrozumiała o co chodzi. Nie była nawet w stanie spojrzeć na gazetę.  Z przerażeniem w oczach Gryfonka odwróciła się w stronę Dracona. Malfoy dziwnym trafem patrzył to na nią to na Rona zdenerwowany. Gdy ich spojrzenia się skrzyżowały Mionie zapłonęły policzki i niemal natychmiast odwróciła się w stronę swojego  stołu.
- Herm! - niemalże wykrzyczała Weasley’ówna, machając ręką przed oczami brązowowłosej. - Co się z Tobą dzieje ? Co tam jest ? !
- Nic…. Tzn.- Hermionie plątał się język-  Nie ważne ..To pomyłka .Będzie lepiej pójdę to oddać właścicielowi…- Szybko chwyciła proroka i wstała od stołu jak gdyby nigdy nic. po chwili wyszła z sali kierując się do dormitorium i w myślach dziękując za to że lekcje zaczynały się godzinę później.
----{---@  @---}----
Wiemy że dawno już nie było nowego rozdziału za co z całego serca przepraszam.
Mamy jednak  nadzieje że rozdział się wam spodobał i że będziecie tu jeszcze zaglądać.
Do napisania :)!!!
Nox!!!

wtorek, 3 września 2013

XII. Kąpiel



Hermiona


Brązowowłosa wstała wczesnym rankiem. Nigdy nie należała do rannych ptaszków, ale dziś nie mogła już wyleżeć w łóżku. Noc strasznie się jej dłużyła. Nie spała też za wiele. Postanowiła więc wstać i ruszyć do łazienki. Szybko narzuciła na siebie szatę i na palcach wyszła z pokoju. Nie chciała budzić Ginny, ani żadnego innego Gryfona. Pokój wspólny był pusty. W kominku lewie tlił się żar, a wszędzie panowała cisza. Hermiona opuściła pomieszczenie, z ręcznikiem w ręku udając się do łazienki prefektów. Gdy tylko znalazła się w środku uderzyła w nią ciepła para. Ktoś niewątpliwie zażywał kąpieli. Gryfonka niepewnie wyjrzała zza ściany by zobaczyć kto był w środku. Jak na ironie był to Draco. Z mocno bijącym sercem, na powrót  schowała się za ścianą by po chwili uciec. Umyła się w jednej ze wspólnych łazienek, po czym ruszyła do swojego dorminatorium. Wracając mijała się z uczniami zmierzającymi do wielkiej sali. Przechodząc przez pokój wspólny nie mogła nie zauważyć Harrego. Wybraniec starał się wyciągnąć kogoś na śniadanie. Sądząc po słowach tym kimś by Weasley. Czując się winna Hrermiona szybko przemknęła do dorminatorium w drzwiach wpadając na Ginny.
-Och, Herm… Właśnie cię szukałam. Już myślałam że będę musiała isc na śniadanie sama.
-Wybacz Gin… Chciałam się jeszcze umyć. – Na potwierdzenie swych słów podniosła dłoń z ręcznikiem.
-Ach rozumiem .-Rudowłosa zrobiła przyjaciółce przejście.
Pod jej czujnym okiem starsza gryfona odłożyła swoje rzeczy.
-To co idziemy?- Z niecierpliwości Ginny przestąpiła z nogi na nogę.
-Naprawdę muszę. –Hermiona przygryzła dolna wargę.- Ron na pewno nie chcę mnie widzieć…
Wykręcała się choć Ronald nie był jedynym powodem dla którego nie chciała iść na śniadanie. Jej policzki oblał rumieniec, a w głowie pojawiło się wciąż świeże wspomnienie kąpiącego się Dracona . Przyciółka przegoniła jednak ten obraz.
-Herm wiem że mój brat, ale nie możesz przestać jeść ze względu na jego widzi mi się.
-Ale ja nie jestem nawet głodna. –Skłamała i w tedy jak na złość zaburczało jej w brzuchu.
-I kogo ty próbujesz oszukać. – Młoda Weasley’ówna chwyciła Hermione za nadgarstek i pociągnęła za sobą. –Idziemy na śniadanie i kropka.
Granger chciała się z nią wykłócać lecz kolejne burczenie w brzuchu, zamknęło jej usta. Na Marlina jak bardzo była głodna.
----{---@  @---}----
Cóż wiemy że dawno już nie było nowego rozdziału, za co przepraszamy.
Ze względu na szkołę będziemy, jednak dodawać posty rzadziej :(
Do napisania :)!!!
Nox!!!