sobota, 21 czerwca 2014

XVI. Zawieszony.?

Draco

-Panie Malfoy.! Ma pan natychmiast zebrać się do kupy i zjawić się w moim gabinecie.! -  Głos Nietoperza rozniósł się echem po korytarzu.
Po chwili Nauczyciel zniknął za ścianą.
-No to mamy przejebane... -Mruknął Diabeł pomagając Smokowi zebrać się z ziemi. 
-Co ty nie powiesz Blaise. - W głosie Draco była rezygnacja. 
Zaciskając pięść jego ciało przebiegła fala bólu. Jęknął i nabrał głośno powietrza.
-Draco... Jak już Nietoperz cię puści idź do skrzydła szpitalnego... - Powiedziała cicho Astoria, a Pensy zawtórowała jej głośno. 
Smok skinął tylko głową, po czym z nietęgą miną ruszył do gabinetu Snape'a. Wiedział że nie ma  innej możliwości. Wchodząc do komnaty przymknął oczy gotując się na ostre zjeby. Ku jego zaskoczeniu Nauczyciel zaczął mówić dość spokojnym głosem.
-Siadaj Draco.
-Profesorze....
-Cisza.! - W głosie nietoperza słychać było chłód i irytacje. Dracon usiadł posłusznie na krześle po drugiej stronie obszernego, drewnianego biurka.  - Mogę wiedzieć jakim prawem demoluje Pan własność szkoły i atakuje kolegów.?
-Nic nie...
-Pana dłonie mówią coś innego... Nie kłam Malfoy... Widziałem Cię w towarzystwie Granger, to z jej powodu.
-Nic mnie nie łączy z tą Szlamą. - W stalowych oczach Draco pojawiła się furia. Wyrzucał z siebie słowa nie zwarzając na to co mówi.
-Nie dobrze Draco... Jestem zmuszony pozbawić Cię wszelkich praw ucznia za brak kultury osobistej, kłamstwo i niesubordynacje. Twoi rodzice zostaną o tym niezwłocznie zawiadomieni.
-Nie możesz tego zrobić Snape.! - Krzyk Smoka odbił się od ścian gabinetu.
-Uważaj Malfoy. Czarny Pan już Cię nie obroni. Zachowuj się jak uczeń, albo stąd wylecisz.
Draco milczał wściekle. Po chwili zerwał się z miejsca i ruszył ku drzwiom. 
-Pamiętaj. Jesteś zawieszony... Zastanowię się jeszcze ile czasu to potrwa. Teraz idź do skrzydła szpitalnego. Pani Pomfrey, powinna zaradzić coś na twoje... obrażenia.
Draco wyszedł z komnaty trzaskając drzwiami. Zamiast skierować się w stronę skrzydła szpitalnego od razu ruszył do swojego dormitorium. 

----{---@  @---}----
Witam was po długiej przerwie.

Dziś zostałam bardzo pozytywnie zainspirowana. Liczę że ten przypływ weny się wam spodoba.

Do napisania :)!!!

Nox!!!

piątek, 1 listopada 2013

XVI.Furia

Draco

Smok nawet nie wiedział jak znalazł się w lochach. Jak ona mogła... Jakim cudem pomyliła go z tym durnym Rudzielcem. Ze złości aż pociemniało mu przed oczami . Oparł się o ścianę,próbując ukoić swe nerwy, lecz z każdym oddechem w Dracona uderzała kolejna fala frustracji. Uderzył ścianę. Nie pomogło. Zaczął walić pięściami w kamienny mur. Nie przestawał, mimo iż jego dłonie pokryła krew. Szkarłatna ciecz spływała na ziemię, a Malfoy z krzykiem na ustach wciąż okładał niczym nie wzruszone ściany. Nie docierał do niego ani ból, ani obecność  innych ślizgonów którzy wyszli z dorminatorium wiedzeni hałasem. Nieliczni próbowali powstrzymać blondyna, ale on kompletnie nie zdawał sobie z tego sprawy. Furia przejęła nad nim władzę. Wyrywał się znajomym, nieświadomie raniąc ich lub ogłuszając. Nic nie było w stanie go zatrzymać, dopóki nie opadł z sił. Wtedy dopiero poczuł że ktoś nim potrząsa. Zamrugał gwałtownie by odzyskać jasność widzenia. Oczom Smoka ukazał się Zabini. Diabeł miał podbite oko i rozciętą wargę. Draco nie rozumiał tego co widzi. Nagle jego dłonie przeszył ból, a do jego uszu dotarły słowa przyjaciela.
-Cholera Draco... Uspokój się... Co cię opętało?
-Co się dzieje Diable? Kto cię tak załatwił? - Głos blondyna był zaskakująco słaby. Patrzył na przyjaciela z dezorientacją w oczach. 
-Ty... Ty to zrobiłeś. Rozejrzyj się! Rozgromiłeś połowę drużyny quidditch. -Blaise patrzył na Smoka z powagą,jednocześnie odsuwając się by nie ograniczać mu pola widzenia. 
 Dracon parę razy rozejrzał się po korytarzu, nie mogąc wierzyć w to co widzi. Otaczali go chyba wszyscy możliwi ślizgoni, na ziemi leżało jego paru nieprzytomnych kumpli, a niektórzy stali nad nim poobijani. Ręce Malfoya były całe we krwi. Patrzył na swoje dłonie, zamglonym wzrokiem.
-Jak... Jakim cudem ja... -Nie mógł się wysłowić. Dudniło mu w uszach, a ból był tak nieznośny że zakręciło mu się w głowie. Zatoczył się i opadł na kolana. Właśnie w tym momencie na korytarza wszedł Snape.
----{---@  @---}----
Wszystkich was przepraszamy za tak długi okres oczekiwania na ten rozdział. Szkoła, rodzina i problemy techniczne... Wszystko się na siebie nałożyło. Następny rozdział postaramy się dodać szybciej, lecz nie wiemy kiedy dokładnie... Wraz z Natallą przepraszamy za problemy.

Mimo wszystko liczymy na to że rozdział wam się spodobał. Były byśmy wdzięczne za wyrażenie opinii w komentarzach. One bardzo nam pomagają w pisaniu.

Do napisania :)!!!

Nox!!!

niedziela, 6 października 2013

XV. Głupia

Hermiona

Gryfonka pokonywała korytarze jednocześnie wściekła, smutna i przerażona. Miała już tego dość. Dlaczego to właśnie ją to spotkało. W ferworze pytań nawet nie zauważyła że wyszła na błonia. Zatrzymała się dopiero przy jeziorze. Z płaczem usiadła, a raczej opadła na ziemię.
-Hermiona…– Dobiegł ją jakiś głos. Z początku wydawało jej się że tylko się przesłyszała lecz ktoś ponownie powtórzył jej imię.
-Odejdź stąd Draco.- Odwróciła się do Smoka z zapłakaną twarzą.
-Miona…- W oczach blondyna była troska jednak to zdrobnienie… To jedno słowo, sprawiło że Granger wpadła w furie.
-Nie nazywaj mnie tak! Nie masz prawa! Nikt nie ma! – Krzyk wykrzesał z niej szloch. Skuliła się i objęła ramionami, płacząc bez opamiętania.
-Lwico… Nie płacz proszę. Nie chciałem cię denerwować…- Nie wiedziała kiedy znalazła się w objęciach Ślizgona.
W tamtej chwili dla Hermiony rzeczywisty wydawał się tylko płacz… Płacz i ból. Łkała  wtulona w smoka, tak jakby puszczenie go sprawiło że rozpadnie się na milion kawałków.
-Ciii… Wszystko się ułoży… - Powtarzał wciąż Dracon, gładząc ją po plecach.
-A.. Ale ty tego nie…. Nie rozumiesz… - Mówiła między salwami łez.
Malfoy cały czas powtarzał jednak słowa ukojenia, aż w końcu niemal całkowicie pochłonęły one Gryfonke.
-Och Ron… Tak mi Cię brak. – szepnęła bez zastanowienia.
Słysząc jej słowa Draco się spiął. Dopiero wtedy Granger zorientowała się co zrobiła. Z przerażeniem zaczęła na siebie kląć, a jednak Smok nie ruszył się z miejsca tuląc ją i gładząc po plecach dopóki w pełni się nie uspokoiła.  Niestety gdy tylko Ślizgon stwierdził że jest już spokojna wypuścił ją z objęć i odszedł w milczeniu.
-Draco… - Powiedziała bezgłośnie, patrząc za Malfoyem. W sercu czuła też ból… Ból podobny do tego który czuła po każdej z kłótni z Ronem.
Kiedy zdążyła tak przywiązać się do blondyna? Głupia… Wystarczyła chwila by uświadomiła sobie jak był dla niej ważny i jak łatwo go straciła. Wszechwiedząca Panna Granger właśnie straciła jedyną osobę z której mogła wyznać swój lęk i która by ją obroniła. 
----{---@  @---}----
Ze względu na nowych czytelników kolejny rozdział został dodany w tak krótkim czasie.

Mam nadzieje że wam się on podoba i liczę na wasze komentarze. 

Do napisania :)!!!

Nox!!!

piątek, 4 października 2013

XIV.Złość Rudzielca

Ron

Ron zauważył, że zaraz po wyjściu Hermiony odszedł od stołu najohydniejszy ze Ślizgonów. Rudzielec nie mógł znieść myśli, że On idzie do Niej! Nie mógł również znieść tego, że jego była szybko znalazła pocieszenie u boku tej obrzydliwej tlenionej fretki! Zaraz po tym jak Blondasek zniknął za drzwiami, wstał nad wyraz niezdarnie, nieświadomie rozrzucił misę z owocami oraz rozlał dzban soku z dyni.
- Co Ty do cholery robisz?!- ledwo usłyszał oburzoną siostrę - siadaj! ale to już!- kontynuowała, a Wesley stał jak zamurowany.
- Ona ma rację, usiądź pogadamy! - Wybraniec postanowił wesprzeć ukochaną i nakłonić przyjaciela do długiej i szczerej rozmowy.
- Nie mam zamiaru! - rudzielec rzucił do obojga po czym ruszy w stronę wielkich drewnianych drzwi, po drodze fuknął coś niezrozumiałego. Harry postanowił iść za Nim, pogadać jak kumpel z kumplem w końcu teraz właśnie tego potrzebował. Po wyjściu z Wielkiej Sali Potter zaczął mówić powoli, starannie dobierając każde słowo.
- Stary, co Ty robisz? Czy nie możesz od razu powiedzieć o co Ci chodzi ?
- Nie! Jak On może?! Przecież.. przecież Oni razem! to nie możliwe! Chce ją tylko wykorzystać! Zapobiegnę temu, zobaczysz!- Ron wrzeszczał jak oszalały, każde słowo odbiło się echem na wielkim korytarzu. Wybraniec stał tylko przez chwilę cicho aby zrozumieć tok myślenia swojego przyjaciela.
- Mógł być to zwykły przypadek,że On wyszedł za Nią z tej sali, rozumiesz? nie unoś się tak poza tym, nie wiem czy wiesz.. ale Wy razem nie jesteście - pogódź się z tym tak będzie najlepiej! Nerwy nic tu nie pomogą, a co do tego twojego zapobiegania, nie uważasz że za bardzo chcesz? hmm ? "wchodzić tam gdzie nie trzeba"? - Harry mówił tak aby ogarnąć przyjaciela i nie wywołać większej złości.
Ron jednak nic nie odpowiedział, wyraz jego twarzy mówił wszystko : tak łatwo nie odpuści sobie ani Jej ani niczego z Nią związanego. Wracał z wielką nie chęcią do dermitorium, bardzo chciał zawrócić znaleźć ją i powstrzymać... Powiedzieć jeszcze raz , że ją kocha! A tej tlenionej fredce rozkwasić nos przy najbliższej okazji.

Harry

Co się z Nim dzieje? nie może być aż tak źle! Przecież to absurdalne! Daje mu na każdym kroku znaki, że nie ma już czego szukać, a On? Naiwnie szuka jakiejkolwiek szansy aby móc być przy jej boku.Myśli kłębiły się w głowie Wybrańca. Szukał odpowiedzi na pytanie, które wydawały się być nie do rozwiązania.. Szedł za Ronem w nadziei, że brązowowłosa nie przejdzie obok nich. Modlił się w duchu aby nic nie zakłóciło minimalnego spokoju rudowłosego. pozostawała tylko jedna kwestia.. Jak pomóc Jego przyjacielowi ? Gdy weszli do dermitorium zobaczył coś co kompletnie Go zaszokowało. Łzy w oczach osoby, u której nigdy by się ich nie spodziewał. Kumpel jednak biegiem rzucił się do pokoju gdzie spędził cały dzień, opuszczając tym samym lekcje. Bezradny Potter odnalazł Ginny i razem z nią powędrował na lekcję obrony przed czarną magią.
---------
Jak się podobają moje wypociny ? Rozdział  dedykuje tym co .. czekali ; )) / Natt

Notka!

`~ Przepraszamy za takie "zapuszczenie" bloga!
Wszystko przez szkołę, problemy techniczne.
Postaramy się jednak powrócić do formy ?
W najbliższym czasie posty będzie dodawać Natalia, ponieważ druga pisarka ma w/w problemy techniczne.!
Sądzimy że to jednak nie wpłynie na Wasze zainteresowanie blogiem!

---------------------------
Pozdrawiamy i raz jeszcze przepraszamy.! < 3
Do rozdziału ! / Natt ; ))

niedziela, 15 września 2013

XIII. Śniadanie

Hermiona

Ginny i Hermiona dotarły na śniadanie, choć wyglądało to na zaciągnięciu Granger do wielkiej sali.
Gdy w końcu gryfonki  zajęły miejsce, do Sali weszli Harry i Ron.
„ Cholera.!”- pomyślała brązowowłosa, gdy Weasley zajął miejsce naprzeciw niej. „Czemu On mi to robi?!”  Spuściła wzrok i zaczęła jeść. Przy stole zapadła niezręczna cisza.
- Kiedyś musicie się przełamać. Macie zamiar nie odzywać się do końca życia? – Głos wybrańca przerwał milczenie ,ale odpowiedź nie padła.  Ron i Hermiona wymienili tylko pełne nienawiści spojrzenia i poczym spuścili głowy.
- On ma rację.! Musicie w końcu porozmawiać.- Ginny z nadzieją spoglądała to na przyjaciółkę to na brata. Niestety nie przyniosło to żadnego rezultatu. - Przestańcie, Proszę. Ron…. Herm. Powiedzcie coś.! –Rudowłosa podniosła głos, tym samym przyciągając uwagę innych. -Harry! Zrób coś.!- Fakt że jej słowa zupełnie nie docierają do jej najbliższych, sprawił że zaczęła popadać w depresje. Widząc to Harry spojrzał na nią znacząco, dzięki czemu Ginny się uspokoiła.
- Dobrze… Jeśli nie chcecie to nic nie mówcie. Nie będę Was do tego zmuszać, ale zachowujecie się  D Z I E C I N N I E! - ostatnie słowo przyjaciela odbiło się w głowie Hermiony echem. Oburzył ją fakt ,i ż Potter ma takie mniemanie na temat jej zachowania. Przecież, nic nie zrobiła. Nie rozumiała czemu wszyscy zaczęli się jej czepiać. Nagle każdy miał jakieś "ale" , choć w rzeczywistości nie robiła nic złego.  Od incydentu z Krumem Granger zrobiła się drażliwa. Sama nie wiedziała kiedy wybuchła.
-Zejdź ze mnie.! Nie rozumiesz?!-Chyba pierwszy raz w jej głosie było tyle złości i jadu.-  Na siłę nie zrobisz ze słonia baletnicy Harry! Musicie się przyzwyczaj do tego, że już ze sobą nie rozmawiamy. ! Tak bywa!  Myślicie, że  łatwo jest mi siedzieć na przeciw niego  i udawać że jest wszystko okey?!.-wyrzuciła z siebie, wprawiając przyjaciół w osłupienie.
Słowa brązowowłosej tak mocno nim wstrząsnęły że siedzieli z  rozczapirzonymi gębami,  patrząc na na Mione niczym w transie.  Dosłownie wszyscy w wielkiej Sali zamilkli, co gryfona uświadomiła sobię dopiero po chwili. Zażenowana i czerwona niczym burak Granger spuściła wzrok i zaczęła tempo wpatrywać się w swój talerz. Niefortunnie jednak z osłupienia pierwszy otrząsnął się Rudzielec.
-Nikt cię tu nie prosił.  -  wybąkał na tyle cicho by nie słyszał go  nikt poza trojgiem zainteresowanych.
- Ron! Przesadziłeś! – Ginny naskoczyła na brata- Uspokój się.! Takie kłótnie wam nie Pomo... - Trzepot skrzydeł przerwał Rudowłosej. Uczniowie jakby wrócili do normalności i w Sali na powrót zrobiło się głośno. Nagle przed Hermioną spadł skierowany do niej, prorok codzienny. Brązowowłosa sięgnęła niepewnie  po gazetę i z przerażeniem zauważając że jest ona przewiązana zieloną wstążką do której przyczepiona była karteczka. Jednym ruchem zerwała wstążkę i  wahając się otworzyła wiadomość.
  

Droga Lwico

Z przykrością informuje że nasz ptaszek o północy uciekł z klatki, o czym doniósł mi dziś rano nasz wszechwiedzący prorok codzienny.
Twój wspaniały i bohaterski
KS
P.S Nie ładnie tak uciekać.


Mimo iż wiadomość była napisana szyfrem Granger od razu zrozumiała o co chodzi. Nie była nawet w stanie spojrzeć na gazetę.  Z przerażeniem w oczach Gryfonka odwróciła się w stronę Dracona. Malfoy dziwnym trafem patrzył to na nią to na Rona zdenerwowany. Gdy ich spojrzenia się skrzyżowały Mionie zapłonęły policzki i niemal natychmiast odwróciła się w stronę swojego  stołu.
- Herm! - niemalże wykrzyczała Weasley’ówna, machając ręką przed oczami brązowowłosej. - Co się z Tobą dzieje ? Co tam jest ? !
- Nic…. Tzn.- Hermionie plątał się język-  Nie ważne ..To pomyłka .Będzie lepiej pójdę to oddać właścicielowi…- Szybko chwyciła proroka i wstała od stołu jak gdyby nigdy nic. po chwili wyszła z sali kierując się do dormitorium i w myślach dziękując za to że lekcje zaczynały się godzinę później.
----{---@  @---}----
Wiemy że dawno już nie było nowego rozdziału za co z całego serca przepraszam.
Mamy jednak  nadzieje że rozdział się wam spodobał i że będziecie tu jeszcze zaglądać.
Do napisania :)!!!
Nox!!!

wtorek, 3 września 2013

XII. Kąpiel



Hermiona


Brązowowłosa wstała wczesnym rankiem. Nigdy nie należała do rannych ptaszków, ale dziś nie mogła już wyleżeć w łóżku. Noc strasznie się jej dłużyła. Nie spała też za wiele. Postanowiła więc wstać i ruszyć do łazienki. Szybko narzuciła na siebie szatę i na palcach wyszła z pokoju. Nie chciała budzić Ginny, ani żadnego innego Gryfona. Pokój wspólny był pusty. W kominku lewie tlił się żar, a wszędzie panowała cisza. Hermiona opuściła pomieszczenie, z ręcznikiem w ręku udając się do łazienki prefektów. Gdy tylko znalazła się w środku uderzyła w nią ciepła para. Ktoś niewątpliwie zażywał kąpieli. Gryfonka niepewnie wyjrzała zza ściany by zobaczyć kto był w środku. Jak na ironie był to Draco. Z mocno bijącym sercem, na powrót  schowała się za ścianą by po chwili uciec. Umyła się w jednej ze wspólnych łazienek, po czym ruszyła do swojego dorminatorium. Wracając mijała się z uczniami zmierzającymi do wielkiej sali. Przechodząc przez pokój wspólny nie mogła nie zauważyć Harrego. Wybraniec starał się wyciągnąć kogoś na śniadanie. Sądząc po słowach tym kimś by Weasley. Czując się winna Hrermiona szybko przemknęła do dorminatorium w drzwiach wpadając na Ginny.
-Och, Herm… Właśnie cię szukałam. Już myślałam że będę musiała isc na śniadanie sama.
-Wybacz Gin… Chciałam się jeszcze umyć. – Na potwierdzenie swych słów podniosła dłoń z ręcznikiem.
-Ach rozumiem .-Rudowłosa zrobiła przyjaciółce przejście.
Pod jej czujnym okiem starsza gryfona odłożyła swoje rzeczy.
-To co idziemy?- Z niecierpliwości Ginny przestąpiła z nogi na nogę.
-Naprawdę muszę. –Hermiona przygryzła dolna wargę.- Ron na pewno nie chcę mnie widzieć…
Wykręcała się choć Ronald nie był jedynym powodem dla którego nie chciała iść na śniadanie. Jej policzki oblał rumieniec, a w głowie pojawiło się wciąż świeże wspomnienie kąpiącego się Dracona . Przyciółka przegoniła jednak ten obraz.
-Herm wiem że mój brat, ale nie możesz przestać jeść ze względu na jego widzi mi się.
-Ale ja nie jestem nawet głodna. –Skłamała i w tedy jak na złość zaburczało jej w brzuchu.
-I kogo ty próbujesz oszukać. – Młoda Weasley’ówna chwyciła Hermione za nadgarstek i pociągnęła za sobą. –Idziemy na śniadanie i kropka.
Granger chciała się z nią wykłócać lecz kolejne burczenie w brzuchu, zamknęło jej usta. Na Marlina jak bardzo była głodna.
----{---@  @---}----
Cóż wiemy że dawno już nie było nowego rozdziału, za co przepraszamy.
Ze względu na szkołę będziemy, jednak dodawać posty rzadziej :(
Do napisania :)!!!
Nox!!!