Hermiona
Całą drogę zachodziła w głowę co będzie dalej. Nie wiedziała jak ma się zachowywać w stosunku do Malfoya. Wiedziała że powinna mu być wdzięczna, ale coś jej na to nie pozwalało. Czuła się tak jakby wszelkie próby okazania wobec niego słabości, były zbrodnią. Nie potrafiła zrozumieć jego zmiany. Fakt że to właśnie Draco ją uratował nie mieścił się jej w głowie, ale nie mogła tego okazywać. Do szkoły wracała przecież z nadzieją że będzie lepiej. Że już nigdy nie spotka Kruma, a Dracon nie będzie jej dokuczać. Liczyła na to że w końcu będzie mogła żyć normalnie, nie udając kogoś kim nie jest. Mimo wszystkich tych dobrych myśli nie mogła wyzbyć się uczucia że to wszystko jest fałszem. Że gdy tylko wrócą do szkoły Malfoy ponownie nazwie ją szlamą i wyśmieje jej ufność. Wchodząc za mury szkoły Grfonka wpadała wpadała w coraz większa panikę. Smok jednak wciąż z nią rozmawiał i przyjaźnie żartował. Już mieli się pożegnać gdy dobiegł ich głos Filch’a.
-No proszę, nasze zguby. W końcu
raczyliście się pojawić.-Denerwujący głos, woźnego był niczym zimny prysznic.-
Profesor McGonagall oczekuje was w swoim gabinecie.
Pod czujnym okiem Filch’a, ruszyli do
gabinetu dyrektorki. Szli niczym na ścięcie. Przez głowę Hermiony przewijały się
myśli pełne zakłopotania. Ukradkiem spojrzała na Dracona. W jego oczach widział
strach i zakłopotanie. To wydało jej się niemożliwe. Ślizgon nigdy nie okazywał
słabości. Spojrzała na niego ponownie. Tym razem zobaczyła determinacje.
Determinacje i złość. To był dawny Malfoy. Brązowowłosa spuściła wzrok próbując
poukładać swoje myśli. W między czasie dotarli już na miejsce. Woźny
wypowiedział hasło i weszli do środka. Panna Granger poczuła że żołądek
podszedł jej do gardła. Wiedziała że nie jest w stanie wypowiedzieć nawet
jednego słowa, lecz pytanie padło niemal natychmiast.
-Moi drodzy, czy możecie mi wyjaśnić
dlaczego dwójka prefektów, dociera do szkoły o takiej porze?- McGonagall
patrzyła na nich zupełnie odmiennymi spojrzeniami. Na ślizgona z podenerwowaniem,
a na Gryfonkę pełna rozczarowania.
-Dwoje prefektów? – Draco powtórzył
głucho… Widać było że te słowa kompletnie nim wstrząsnęły.
-Tak , Panie Malfoy. Dwoje Prefektów.-Dyrektorka
mówiła chłodnym głosem- Zostaliście nimi uznani przez całe nasze grono
pedagogiczne, ale to nie jest teraz ważne. Czy możecie w końcu udzielić mi odpowiednich
wyjaśnień?
Hermiona przebiegła wzrokiem po pomieszczeniu,
próbując wymyślić jakieś logiczne kłamstwo…
-To moja winna, pani profesor.- Powiedziała
na jednym wydechu.
-Co?-
Smok bez namysłu wyrzucił z siebie słowa. Był zbyt zszokowany by móc się
powstrzymać.
-Przecież gdyby nie to że mnie zauważyłeś,
był byś w szkole na czas.
-Panno Granger mówisz że to przez ciebie.
Więc co takiego się wydarzyło?
-Ja... Ja się zgubiłam. Chciałam się przebrać
w toalecie, ale większość była zajęta więc poszłam pawie na koniec pociągu. –Kłamała
jak z nut.-Później nie wiedziałam jak wrócić. Draco szukał akurat swojego pióra
i mnie zobaczył. Razem szukaliśmy mojego przedziału, niestety gdy już go
znaleźliśmy okazało się że wszystkie powozy już odjechały.
-Cóż dobrze.- Dyrektorka pokiwała głową
, nie drążąc tematu.-Oboje dostaniecie po 5 ujemnych punktów za tak diametralne
spóźnienie, jednak Pan, panie Malfoy dostaje również 5 punktów dodatkowych za
pomoc koleżeńską.
Po wszystkim świeżo upieczeni Prefekci
wyszli z gabinetu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz