Hermiona
Brązowowłosa wstała wczesnym rankiem.
Nigdy nie należała do rannych ptaszków, ale dziś nie mogła już wyleżeć w łóżku.
Noc strasznie się jej dłużyła. Nie spała też za wiele. Postanowiła więc wstać i
ruszyć do łazienki. Szybko narzuciła na siebie szatę i na palcach wyszła z
pokoju. Nie chciała budzić Ginny, ani żadnego innego Gryfona. Pokój wspólny był
pusty. W kominku lewie tlił się żar, a wszędzie panowała cisza. Hermiona
opuściła pomieszczenie, z ręcznikiem w ręku udając się do łazienki prefektów.
Gdy tylko znalazła się w środku uderzyła w nią ciepła para. Ktoś niewątpliwie
zażywał kąpieli. Gryfonka niepewnie wyjrzała zza ściany by zobaczyć kto był w
środku. Jak na ironie był to Draco. Z mocno bijącym sercem, na powrót schowała się za ścianą by po chwili uciec.
Umyła się w jednej ze wspólnych łazienek, po czym ruszyła do swojego
dorminatorium. Wracając mijała się z uczniami zmierzającymi do wielkiej sali.
Przechodząc przez pokój wspólny nie mogła nie zauważyć Harrego. Wybraniec
starał się wyciągnąć kogoś na śniadanie. Sądząc po słowach tym kimś by Weasley.
Czując się winna Hrermiona szybko przemknęła do dorminatorium w drzwiach
wpadając na Ginny.
-Och, Herm… Właśnie cię szukałam. Już
myślałam że będę musiała isc na śniadanie sama.
-Wybacz Gin… Chciałam się jeszcze umyć.
– Na potwierdzenie swych słów podniosła dłoń z ręcznikiem.
-Ach rozumiem .-Rudowłosa zrobiła
przyjaciółce przejście.
Pod jej czujnym okiem starsza gryfona
odłożyła swoje rzeczy.
-To co idziemy?- Z niecierpliwości Ginny
przestąpiła z nogi na nogę.
-Naprawdę muszę. –Hermiona przygryzła dolna
wargę.- Ron na pewno nie chcę mnie widzieć…
Wykręcała się choć Ronald nie był
jedynym powodem dla którego nie chciała iść na śniadanie. Jej policzki oblał
rumieniec, a w głowie pojawiło się wciąż świeże wspomnienie kąpiącego się
Dracona . Przyciółka przegoniła jednak ten obraz.
-Herm wiem że mój brat, ale nie możesz
przestać jeść ze względu na jego widzi mi się.
-Ale ja nie jestem nawet głodna.
–Skłamała i w tedy jak na złość zaburczało jej w brzuchu.
-I kogo ty próbujesz oszukać. – Młoda
Weasley’ówna chwyciła Hermione za nadgarstek i pociągnęła za sobą. –Idziemy na
śniadanie i kropka.
Granger chciała się z nią wykłócać lecz
kolejne burczenie w brzuchu, zamknęło jej usta. Na Marlina jak bardzo była
głodna.
----{---@ @---}----
Cóż wiemy że dawno już nie było nowego
rozdziału, za co przepraszamy.
Ze względu na szkołę będziemy,
jednak dodawać posty rzadziej :(
Do napisania :)!!!
Nox!!!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz