Hermiona
Sama nie wiedziała jakim cudem znów
płakała. Ten dzień wyciągnął z niej wszystkie łzy które tłumiła przez całe
swoje łzy. Czuła się słaba, ale była też na siebie wściekła. Jeden z jej
największych wrogów stał niecałe 1,5 metra dalej, a ona ryczała niczym małe
dziecko. Miała wszystkiego dość. Jeśli Draco miał być świadkiem jej załamania,
to czemu nie stało się to wcześniej. Na Merlina, jak bardzo głupio się czuła.
Dosłownie przed chwilą mogła zostać zgwałcona, a zamiast wściekać się na
swojego oprawce, ona budziła w sobie złość którą żywiła do Malfoy’a. Hermiona
była w tym wszystkim tak frustrowana że, jej płaczu nie mogło by powstrzymać
nawet trzęsienie. Na nic nie zważając skuliła się na siedzeniu i najzwyczajniej
w świecie dawała upust swoim emocjom.
----{---@
@---}----
Draco
Smok stanął jak wryty. Zaczynał być
naprawdę skołowany. Łzy Gryfonki miały nad nim jakąś władzę. Omijając
spetryfikowanego, podszedł do dziewczyny i usiadł obok.
-Hej spokojnie. –Niepewnie objął
Hermionę ramieniem i zaczął gładzić pocieszająco jej plecy.- Już dobrze…
-Nic nie jest dobrze. –Dziewczyna
wciąż łkała lecz Dracon, się nie poddawał.
-Już nic ci nie grozi… Nie płacz… -Spróbował ją do siebie
przygarnąć, ale się mu wyplątała.
-Nie mów tak jakby Cię to
obchodziło!- W jej czekoladowych oczach pojawiła się złość. – Wiesz ile razy to
przez ciebie płakałam? !
Jej słowa były dla niego niczym cios
w żołądek.
-Ja nie…. Ty… Ty nigdy nie płakałaś.
Nie wiedziałem… -Nie potrafił wypowiedzieć logicznego zdania. Wszystkie jego
myśli zaczęły się plątać.
-Daruj sobie Malfoy!- Hermiona wstała,
chcąc jak najszybciej od niego uciec.
Draco nie chciał jej jednak na to pozwolić. Złapał ją za nadgarstek.
-Słuchaj, przepraszam… Przepraszam
za wszystko co mówiłem. Nie wiedziałem, że to sprawia że płaczesz. Przepraszam!
-Malfoy…. Ja nie … Nie wiem co o tym
myśleć.- Zatrzymała się w pół kroku.
-Hermiono, wiem że to nie możliwe,
ale możemy się pogodzić. Zakopać topór wojenny. –Ślizgon nawet nie zauważył
kiedy powiedział jej imię.
-Było by miło.- Szepnęła gryfona.
-Więc teraz otrzyj łzy lwico i
ruszaj się przebrać. W końcu musisz dorównać swym wyglądem Księciu
Slitherin’u.- Zażartował , sprawiając że na zapłakanej twarzy dziewczyny
pojawił się uśmiech.
----{---@ @---}----
Ten rozdział dedykuje Potworom,
które odciągnęły mnie od laptopa w połowie rozdziału :-/ .
Rozumiem że jest kiepski, za co bardzo
was przepraszam. Nie potrafiłam go jednak napisać inaczej. Liczę że mimo
wszystko was nie odstraszy i będziecie dla mnie wyrozumiali.
Do napisania :) !!!
Nox!!!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz