wtorek, 27 sierpnia 2013

VII. Zakopany topór


Hermiona

Sama nie wiedziała jakim cudem znów płakała. Ten dzień wyciągnął z niej wszystkie łzy które tłumiła przez całe swoje łzy. Czuła się słaba, ale była też na siebie wściekła. Jeden z jej największych wrogów stał niecałe 1,5 metra dalej, a ona ryczała niczym małe dziecko. Miała wszystkiego dość. Jeśli Draco miał być świadkiem jej załamania, to czemu nie stało się to wcześniej. Na Merlina, jak bardzo głupio się czuła. Dosłownie przed chwilą mogła zostać zgwałcona, a zamiast wściekać się na swojego oprawce, ona budziła w sobie złość którą żywiła do Malfoy’a. Hermiona była w tym wszystkim tak frustrowana że, jej płaczu nie mogło by powstrzymać nawet trzęsienie. Na nic nie zważając skuliła się na siedzeniu i najzwyczajniej w świecie dawała upust swoim emocjom.
----{---@  @---}----

Draco

Smok stanął jak wryty. Zaczynał być naprawdę skołowany. Łzy Gryfonki miały nad nim jakąś władzę. Omijając spetryfikowanego, podszedł do dziewczyny i usiadł obok.
-Hej spokojnie. –Niepewnie objął Hermionę ramieniem i zaczął gładzić pocieszająco jej plecy.- Już dobrze…
-Nic nie jest dobrze. –Dziewczyna wciąż łkała lecz Dracon, się nie poddawał.
-Już nic ci nie grozi…  Nie płacz… -Spróbował ją do siebie przygarnąć, ale się mu wyplątała.
-Nie mów tak jakby Cię to obchodziło!- W jej czekoladowych oczach pojawiła się złość. – Wiesz ile razy to przez ciebie płakałam? !
Jej słowa były dla niego niczym cios w żołądek.
-Ja nie…. Ty… Ty nigdy nie płakałaś. Nie wiedziałem… -Nie potrafił wypowiedzieć logicznego zdania. Wszystkie jego myśli zaczęły się plątać.
-Daruj sobie Malfoy!- Hermiona wstała, chcąc jak najszybciej od niego uciec.
Draco nie chciał jej jednak  na to pozwolić.  Złapał ją za nadgarstek.
-Słuchaj, przepraszam… Przepraszam za wszystko co mówiłem. Nie wiedziałem, że to sprawia że płaczesz. Przepraszam!
-Malfoy…. Ja nie … Nie wiem co o tym myśleć.- Zatrzymała się w pół kroku.
-Hermiono, wiem że to nie możliwe, ale możemy się pogodzić. Zakopać topór wojenny. –Ślizgon nawet nie zauważył kiedy powiedział jej imię.
-Było by miło.- Szepnęła gryfona.
-Więc teraz otrzyj łzy lwico i ruszaj się przebrać. W końcu musisz dorównać swym wyglądem Księciu Slitherin’u.- Zażartował , sprawiając że na zapłakanej twarzy dziewczyny pojawił się uśmiech.
----{---@  @---}----
Ten rozdział dedykuje Potworom, które odciągnęły mnie od laptopa w połowie rozdziału :-/ .
Rozumiem że jest kiepski, za co bardzo was przepraszam. Nie potrafiłam go jednak napisać inaczej. Liczę że mimo wszystko was nie odstraszy i będziecie dla mnie wyrozumiali.
Do napisania :) !!!
Nox!!!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz