Draco
Poszukiwanie pióra zajęło mu o wiele
więcej czasu niż się tego spodziewał .Na dworze zrobiło się już całkiem ciemno,
a on wciąż nie miał swojej zguby. Przeszukał już cały przedział i ponad połowę
wagonów w których był. Rozglądał się, wytężając wzrok, lecz całkiem bezskutecznie.
W końcu znalazł pióro przy przedziale Gryfonów. Wściekły miał już wysiadać z
pociągu gdy jego uwagę przykuły zamknięte drzwi. Od zatrzymania pociągu Draco,
zdążył przejść już ponad 10 wagonów i w żadnym z nich nie natknął się na
zamknięte drzwi. Nie mogąc powstrzymać ciekawości, ślizgon niepewnie podszedł do
przedziału. Właśnie miał otworzyć drzwi i zajrzeć do środka gdy usłyszał
podejrzane dźwięki. Postanowił nie ryzykować. Powoli ruszył do przedziału obok
i ostrożnie wyjrzał przez dziurę w ścianie. Scena którą zobaczył nie mieściła
mu się w głowie. Poczuł nagłą wściekłość. Myślał że to wszystko przez to że ta
parszywa szlama klei się do tak cenionego czarodzieja, jak Krum, lecz gdy tylko
zrozumiał co właściwie się dzieje jego złość jeszcze się pogłębiła. Wiktor nie
miał prawa się nawet do niej zbliżyć. Żaden szanujący czarodziej nie robi takich
rzeczy. Może i Granger nie była czystej krwi, ale była czarownicą i przede
wszystkim kobietą. W Smoku obudziła się arystokratyczna część natury, która nader
wszystko ceniła sobie takt i kulturę obycia. Zareagował nawet tego nie
kontrolując. W ekspresowym tempie znalazł się w sąsiednim przedziale i rzucił zaklęcie.
To było jak trans. Śliozgon ocknął się z niego, dopiero gdy było już po fakcie.
Przez chwilę patrzył na leżącego na ziemi poczym przypomniał sobie o Gryfonce i
przeniósł na nią wzrok. Dziewczyna była w nie mniejszym szoku, niż Dracon.
Powoli obróciła się w stronę swojego wybawcy, lecz gdy tylko go zobaczyła,
zamarła. W Smoka uderzyło dziwne uczucie. Widząc jej zapłakaną twarz i gęsią
skórkę, na nagim ciele, chciał się nią zaopiekować. Ochronić przed całym
światem. Żałował nawet że nie rzucił w Kruma avadą. Była taka piękna i
bezbronna. Zdjął z siebie płaszcz i w
tedy uświadomił sobie że ona się go boi. Miał ochotę krzyczeć, lecz gdy się odezwał
jego głos był spokojny i pewny.
-Nie bój się. Nic ci nie
zrobię.-Zrobił krok w jej stronę i chciał okryć ją płaszczem, ale od niego
odskoczyła, niemal potykając się o nieruchomego Wiktora.
-Nie chcę nic od ciebie. – Mówiła drżącym
głosem, próbowała też zakryć się bluzką.
-Nie udawaj Granger.- Mimo chęci
wciąż nie mógł wymówić jej imienia. Wiedział że wyglądało by to zbyt
podejrzanie.- Jest ciemno i zimno. Wszystkie powozy już odjechały, a oprócz nas
i tego parszywego osiłka w pociągu nie ma już nikogo. Potrzebna ci Pomoc.
-Malfoy ja nie... –Hermiona opadła na
siedzenie i zaczęła płakać. – Ja już nie mogę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz