poniedziałek, 26 sierpnia 2013

V. W opałach

Hermiona

Brązowowłosa zamrugała gwałtownie by upewnić się czy osoba którą widzi jest prawdziwa. Na jednym z siedzeń, z uśmiechem na twarzy siedział ścigający bułgarskiej drużyny quidditcha, Wiktor Krum.
-Co ty tu...- Absolwent  Durmstrangu nie pozwolił  jej dokończyć.
-Jestem tu dla ciebie Hermiono. -Wyciągnął ku niej rękę, na powitanie.- Listy już mi nie wystarczały.
Gryfonka podała mu swoją dłoń, którą Krum ucałował. W jego oczach widać było ogniki, gdy przyciągnął do siebie Pannę Granger i złożył na jej ustach szaleńczy pocałunek. Dziewczyna próbowała się mu wyrwać, lecz nie miała szans z silniejszym i starszym Wiktorem. Próbując się mu wyrwać zaczęła się wić, Krum jednak przyparł ją do ściany, jedną ręką zatrzaskując drzwi przedziału.
-Pomo...- Paniczna próba Hermiony spaliła na Panewkach. Ścigający zasłonił jej usta.
-Tak bardzo brakowało mi twojego dotyku.- Mruczał jedną dłonią błądząc po jej ciele.
Obezwładniona i przerażona brązowowłosa miała ochotę krzyczeć, gdy ręka Wiktora muskała jej piersi i wewnętrzną stronę ud. Z oczu płynęły jej łzy, lecz Krum wydawał się tym nie przejmować. Skrupulatnie wycierał słone krople nie przestając jeździć dłonią po jej ciele. Gdy jego dłoń zatrzymała się na ekspresie jej bluzy Gryfonka zamarła. Ścigający bez problemu pozbył się tej części jej garderoby i zaczął rozpinać guziki jej bluzki. W ostatnim akcie obrony Hermiona zaczęła gryźć, wierzgać i kopać. Niestety były to zabiegi nieskuteczne. Wiktor poradził sobie z brązowowłosą w zaskakująco szybkim tempie i wrócił do rozpinania jej bluzki. Gdy jej błękitny, delikatny stanik był już na wierzchu, Krum przejechał po nim dłonią. Dziewczyna zadrżała i wtedy drzwi przedziału otworzyły się z głośnym trzaskiem.
-Petrificus totalus! – Dało się słyszeć męski głos.
Dawny uczeń Durmstrangu  padł na ziemie jak długi, a ciężko oddychająca panna Granger odwróciła się by spojrzeć na swojego wybawcę. Widząc jednak kim jest owy mężczyzna Hermiona wpadła w panikę.
----{---@  @---}----
Rozdział dedykuje Natalii, która {Choć nieświadomie }uświadomiła mi że jego pierwsza wersja była by zbyt przewidywalna. Dziękuje jej za to z całego serca.
Ponownie dziękuje też za wasze komentarze i liczę że z czasem będzie ich coraz więcej.
Do napisania  : ) !!!
Nox!!!

2 komentarze:

  1. Krum, głupi zbok..Mógł go Draco(zgadywanki?^^)jebnąć Avadą.. Ale i tak wielkie zaskoczenie, że się pojawił.. Już chcę dalszą część :D Wysyłam Ci weenę.. Telepatycznie.. I czekam na kolejny rozdział..

    //Jenna...

    OdpowiedzUsuń
  2. Hahaha.! Rozdział ciekawy ; ) Ale Jenna wyprzedziła tok wydarzeń... nie jest opisane kto ją uratował a i tak z komentarza możemy się dowiedzieć hihihi ; )) Ja również czekam na rozdział ; ))

    OdpowiedzUsuń