Hermiona
Brązowowłosa zamrugała gwałtownie by
upewnić się czy osoba którą widzi jest prawdziwa. Na jednym z siedzeń, z uśmiechem
na twarzy siedział ścigający bułgarskiej drużyny quidditcha, Wiktor Krum.
-Co ty tu...- Absolwent Durmstrangu nie pozwolił jej dokończyć.
-Jestem tu dla ciebie Hermiono. -Wyciągnął
ku niej rękę, na powitanie.- Listy już mi nie wystarczały.
Gryfonka podała mu swoją dłoń, którą
Krum ucałował. W jego oczach widać było ogniki, gdy przyciągnął do siebie Pannę
Granger i złożył na jej ustach szaleńczy pocałunek. Dziewczyna próbowała się mu
wyrwać, lecz nie miała szans z silniejszym i starszym Wiktorem. Próbując się mu
wyrwać zaczęła się wić, Krum jednak przyparł ją do ściany, jedną ręką zatrzaskując
drzwi przedziału.
-Pomo...- Paniczna próba Hermiony
spaliła na Panewkach. Ścigający zasłonił jej usta.
-Tak bardzo brakowało mi twojego
dotyku.- Mruczał jedną dłonią błądząc po jej ciele.
Obezwładniona i przerażona brązowowłosa
miała ochotę krzyczeć, gdy ręka Wiktora muskała jej piersi i wewnętrzną stronę
ud. Z oczu płynęły jej łzy, lecz Krum wydawał się tym nie przejmować.
Skrupulatnie wycierał słone krople nie przestając jeździć dłonią po jej ciele.
Gdy jego dłoń zatrzymała się na ekspresie jej bluzy Gryfonka zamarła. Ścigający
bez problemu pozbył się tej części jej garderoby i zaczął rozpinać guziki jej
bluzki. W ostatnim akcie obrony Hermiona zaczęła gryźć, wierzgać i kopać. Niestety
były to zabiegi nieskuteczne. Wiktor poradził sobie z brązowowłosą w
zaskakująco szybkim tempie i wrócił do rozpinania jej bluzki. Gdy jej błękitny,
delikatny stanik był już na wierzchu, Krum przejechał po nim dłonią. Dziewczyna
zadrżała i wtedy drzwi przedziału otworzyły się z głośnym trzaskiem.
-Petrificus totalus! – Dało się
słyszeć męski głos.
Dawny uczeń Durmstrangu padł na ziemie jak długi, a ciężko oddychająca
panna Granger odwróciła się by spojrzeć na swojego wybawcę. Widząc jednak kim
jest owy mężczyzna Hermiona wpadła w panikę.
----{---@
@---}----
Rozdział
dedykuje Natalii, która {Choć nieświadomie }uświadomiła mi że jego pierwsza wersja była by zbyt przewidywalna. Dziękuje jej za to z całego serca.
Ponownie
dziękuje też za wasze komentarze i liczę że z czasem będzie ich coraz więcej.
Do
napisania : ) !!!
Nox!!!
Krum, głupi zbok..Mógł go Draco(zgadywanki?^^)jebnąć Avadą.. Ale i tak wielkie zaskoczenie, że się pojawił.. Już chcę dalszą część :D Wysyłam Ci weenę.. Telepatycznie.. I czekam na kolejny rozdział..
OdpowiedzUsuń//Jenna...
Hahaha.! Rozdział ciekawy ; ) Ale Jenna wyprzedziła tok wydarzeń... nie jest opisane kto ją uratował a i tak z komentarza możemy się dowiedzieć hihihi ; )) Ja również czekam na rozdział ; ))
OdpowiedzUsuń